Fulia 2, De Laatste Tocht – Joost Uitdehaag

Het adembenemende avontuur gaat door! Een boek waarbij je angstig bent om de laatste pagina om te slaan…. Want dan is het echt voorbij. Een mooi staaltje schrijfwerk van Joost Uitdehaag die wederom zijn heldinnen Fulia en Eymee tot leven schrijft in deze apocalyptische fantasy waarin de mensheid zich moet verenigen tegen monsters. De strijd gaat door en keuzes moeten gemaakt worden. Een verhaal over vriendschap en vertrouwen.

Het Verhaal
Na een overwinning te hebben behaald op de mirrax, de monsterachtige wezens die de mensheid aan het uitroeien zijn, vangt dit tweede boek aan waar het eerste gebleven was. Hoog op een berg hebben de laatste resten van de mensheid zich verzameld onder de leiding van priesteres Fulia. Zij heeft de zoektocht ingezet naar het mythische fort Agiana omdat volgens een oude voorspelling de strijd tegen de mirrax alleen gewonnen kan worden wanneer het verbond  hersteld wordt. Het verbond is een oeroud fenomeen onder de verschillende volkeren waarbij beloftes gemaakt zijn om elkaar te steunen. En Fulia geloofd dat de strijd tegen de mirrax voorbij zal zijn wanneer het verbond weer compleet is; wanneer alle voormalige bondgenoten zich hierbij hebben aangesloten. Aan het einde van boek één was ze al goed op weg. Met veel moeite heeft ze van iedere oude bondgenoot wel steun gekregen. Behalve van het verborgen negende lid.

Maar de mirrax zijn met veel en de strijd is nog lang niet voorbij. Pas als zij grotendeels verslagen zijn zullen ze verder kunnen trekken. Maar lukt dat met alle gewonden en het verslechterde weer? En wil die negende bondgenoot wel betrokken raken bij de strijd?

Fulia & Eymee
In mijn eerdere recensie had ik al uitgebreid geschreven over de fantastische dynamiek tussen de twee vrouwelijke protagonisten. Hierin had ik ook kort wat

Een boek met zoveel actie scènes erin, zoveel strijd en expliciet geweld, hoe kan dat over liefde gaan? Het is heerlijk dat Joost zijn verhaal niet cliché maakt wanneer er een liefdesinteresse ten tonele komt voor de heldinnen. En daarmee wordt het belang van de vriendschap tussen twee personen nog maar eens mooi benadrukt. Het werkt ook veel sterker dan wanneer Joost er een romantische subplot in had gedaan, want dan had dat afgeleid van de plot.

Schrijfstijl
Dit verhaal is niet los te lezen van het eerste deel. Om het verhaal goed te begrijpen zal je deel één we gelezen moeten hebben, en het lekkerste leest het natuurlijk vlak na elkaar. Over de schrijfstijl van Joost kan ik mijn hele alinea vanuit mijn vorige recensie kopiëren. Zijn schrijfstijl leest lekker weg, is rijk qua vocabulaire maar ondanks de fantasie-setting niet archaïsch en dus toegankelijk voor een breed publiek. Het verhaal doet jeugdig aan, net als zijn heldinnen, en is daardoor ook voor jongere lezers aantrekkelijk.

Tranen
Het gebeurt niet vaak, maar Joost had mij in tranen aan het einde van zijn verhaal. Zo diep voelde ik mij betrokken bij zijn heldinnen en hun lot. Het voelde aan alsof ik de hele reis bij hen geweest was. En het door hem geschreven einde is bevredigend.

 

[ 2016, Nimisa Publishing House. website auteur: http://www.joostuitdehaag.nl/  ]

Tags: , , , , , , , , ,