Quarantaine – Erik Betten

Wat een heerlijk, pakkend boek. Van begint tot eind weet Erik Betten de schrijver te boeien. Een klassiek zombie verhaal maar dan geplaatst in het noorden van Nederland, een prachtige setting vol waterwegen en interessante karakters, kritiek op de politiek en vraagstukken over het leven en onze eigen menselijkheid. Maar bovenal willen we weten, hoe loopt het af?

Het Verhaal
Het is de nabije toekomst, een dag in oktober, wanneer bij de gaswinning in Groningen een oeroude bacterie vrijkomt. Het nieuws wordt aanvankelijk stilgehouden, maar dan verspreid de bacterie zich razendsnel. In het noorden van het land wordt een quarantaine zone ingesteld. De besmette personen lijken niet in aanraking met water te willen komen en daar maakt de politiek gebruik van met het instellen van de zone.

Aan het hoofd van de commissie wordt Homme Olivier ingesteld. Eerst nog trots, maar al snel ontdekkend dat hij totaal geen invloed heeft op de zaken. Erger nog, zelfs de premier bespeeld hem. Zo veranderd hij al snel dankzij blackmail en leugens in het gezicht van alles dat fout gaat in deze situatie. Verdrietig dat hij het contact met zijn vrouw, die zich in de Q-zone bevindt, is kwijtgeraakt, en als zondebok neergezet door de politiek, besluit Homme zelf de Q-zone in te gaan. Op zoek naar zijn vrouw. En misschien vindt hij wel meer.

Schrijfstijl
Erik Betten heeft een lekker vloeiende schrijfstijl waarin hij gevoel en emotie goed weet over te brengen. De hoofdstukken gebruikt hij om de dagen aan te geven en de tijd die verstreken is, maar ook om te wisselen tussen belangrijke karakters in het verhaal. En dit werkt goed. Zo laat hij zien hoe deze karakters denken, wat ze voelen en hoe ze tot hun beslissingen komen. Er zijn zelfs twee hoofdstukken die in het hoofd van een besmet karakter duiken. Vrijwel alle karakters maken een zekere ontwikkeling door en Erik behandelt ieder personage met respect. Door deze afwisselingen en verschillende personaliteiten weet hij het verhaal vanuit verschillende perspectieven te tonen aan de lezer. Dat is fijn, want waar het ene karakter kritiek op uit, kijkt het andere er weer heel anders tegen aan, om uiteindelijk met elkaar tot een oplossing te moeten komen. Want het is niet makkelijk, of je nu in de politiek zit, verslag moet doen van de omstandigheden, of in de quarantaine zone zit. En Erik weet dit zeer goed over te dragen.

Erik speelt leuk met de geografie van Nederland, vooral met de waterwegen. Hij laat de moeilijke keuzes zien van de politici en hoe de media invloed kan uitoefenen op de hele situatie. En daartussenin zit flink wat spanning wanneer de karakters in de quarantaine zone gevolgd worden. Er zijn veel spannende achtervolgingen, er zijn ontmoetingen met troepen van het leger, en er komen zelfs wapens bij te pas. En tijdens dit alles gebruikt Erik niet éénmaal het woord zombie. Want al is het in opzet een klassiek zombie verhaal, de mensen die gestorven zijn en besmet met de bacterie zijn verdienen meer respect dan dat. Ze worden met de mooie term ‘dodelingen’ betiteld. En ik ben erg gecharmeerd van deze term. Het geeft precies aan wat deze mensen geworden zijn. Doden die nog aangedreven worden, die nog menselijk lijken, maar dat al lang niet meer zijn.

Zijn kennis van de biologie is leuk toegepast en maakt dat de spanning in het verhaal toeneemt. Niet alleen raakt voedsel en drinken in de Q-zone op naarmate de dagen verstrijken, ook worden de lichamen van de dodelingen steeds meer aangevreten door de vleesetende gemuteerde bacterie die in hen zit. De sfeer en de situatie wordt alleen maar grimmiger en grimmiger.

Helden en Antihelden
Erik’s boek zit vol interessante karakters. Personages waar je naarmate je leest meer en meer respect voor voelt. Zo is er het schrijnende verhaal van Yusuf, een Iraakse vluchteling die zijn familie al veel eerder is kwijtgeraakt. Hij is aan het begin zeker geen lieverdje en maakt harde keuzes, maar daarmee toont hij een prachtige overlevingsdrang. Erik maakt een mooi vergelijk met de situatie die tijdens deze uitbraak ontstaat en situaties die al veel langer spelen in de realiteit. Daarnaast is Yusuf een sterk karakter die heldhaftige acties onderneemt. Zijn catchphrase “is geen probleem,” maakt hem wellicht nog het meest geloofwaardig als personage en als persoon. Hij komt mij heel bekend voor van de mensen met wie ik in aanraking ben gekomen en het is verfrissend om een karakter zoals hem in een boek zoals dit aan te treffen.

Daartegenover staat Karin, een journaliste van middelbare leeftijd met een goede reputatie, die door de situatie moeilijke keuzes moet maken en slim moet spelen om het te kunnen winnen van de plannen van de politiek. Zij is een karakter waar ik eerst weinig feeling mee had, waarschijnlijk vanwege haar rookgedrag en haar omgang met andere karakters, maar haar ontwikkeling is mooi en cruciaal voor de plot. En daarvan kan ik alleen maar zeggen, petje af voor Erik. Want ieder personage dat wij als lezer volgen in dit boek is een pareltje. Mooi ontwikkeld.

Conclusie
Houd je van zombie verhalen? Van levende doden? Van apocalyptische avonturen en thrillers waarin ondoden van alle kanten op de hoofdpersonages afkomen? Vind je de stilte ook verdacht en kan je niet wachten tot de volgende dodeling om de hoek komt? Houd je van die gruwelverhalen met aangevreten lichamen? Met drama en een ramp die een gehele populatie bedreigt (en misschien wel de wereld)? En zou je zo’n rampenverhaal wel eens in een Nederlandse setting willen zien? Dan is dit het ideale boek voor jou!

Andere recensenten schreven het al : Dit is een Must Read. En daar sluit ik mij bij aan. Dit is een boek die trots in mijn boekenkast mag pronken. Deze blijft!

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,